13. Ölümlü Dünya

“Saat 2’de toplantı. Herkes bağlansın lütfen.” 

Rutin bir Pazartesi mesajı patronumuzdan. Noel, yeni yıl geliyor. Herhalde son hafta gazı verme çabası olacak. 

Bütün prodüksiyon ekibi “tamam” emojilerini yapıştırıyor, gününe devam ediyor. 

Bu aralar Noel prodüksiyonları falan havada uçuşuyor. Baş ve de kaş kaşıyacak vakit yok yani pek.

Saat geliyor. Herkes bilgisayar kameralarının önünde bir bir beliriyor. Kiminin arka planı buzlanmış, kimi uzay gemisinde, kimi harikalar diyarında.

Yüzler yarı gülüyor. Bütün yılın yorgunluğu herkesin omuzlarına çökmüş, tatili beklemekte. Ben de katılıyorum en buzlusundan.

Patron şirketin stüdyosundan bağlanıyor. Genelde rahat bir kardeşimiz ama kamera önünde biraz rahatsız olduğu hemen anlaşılıyor. 

“Maalesef kötü bir haberim var.” diyor.

Kafalarda hemen “Noel, yeni yıl öncesi kovmazlar herhalde…” lambası yanıyor.

“Vahşi kapitalizm kapıya dayandı.” diye düşünüyorum.

“Allahtan kendi kontratlarım var.” diye avutuyorum kendimi.

Sonra şakıyor patron.

“Matt’in kız arkadaşını kaybettik.” diyor.

Ani bir sessizlik bürüyor toplantıyı. Herkesin yüzler düşüyor. Gözlerini ovuşturanlar var.

Matt ve kız arkadaşının 20’lerinin ortalarında olduğunu hatırlıyorum. Benim da boğazım düğümleniyor.

Çok da konuşmak istemeden devam ediyor patron. İnsan kaynakları vari destek falan isterseniz diye geveliyor bir süre.

Kimse çok da bir şey demeden toplantı bitiyor.

Microsoft Teams’i fena bir sessizlik bürüyor günün geri kalanında. 

Andreea beni gayet tekno bir şarkının post prodüksiyonunu yaparken buluyor; hafiften hıçkırıklı ve sümüklü. Tezat bir durum var ortada.

“İyi misin?” diye soruyor.

Olanı anlatıyorum. Beni 7 yıldan sonra ilk defa ağlarken görmenin karmaşası içinde teselli ediyor.

Lüzumsuz ve ucuz bir erkekler ağlamaz refleksiyle kendimi topluyorum en tezinden.

Hem erken yiten yaşama, hem de geride kalanlara üzülerek geçiyor öğleden sonra.

Biraz dışarı çıkıyoruz. Gülen insanlar, çocuklar görüyoruz ışıltılı ve parlak Noel marketlerinde. Yarı suçlu, keyfim yerine geliyor.

“Öleceğimizi unuta unuta yaşıyoruz biraz.” diye geçiriyorum içimden.

Çok da unutmamak lazım.